Gisteravond op TV bij Netwerk :

  Het Beloofde Land (deel I)

Het aantal Oost-Europeanen in Nederland neemt snel toe. Ze komen hier omdat er geen werk te vinden is in hun eigen land of omdat de lonen in Nederland veel hoger liggen. Nu de beperkingen voor Oost-Europese arbeiders worden opgeheven en Roemenie en Bulgarije tot de Europese Unie zijn toegetreden, onderzoekt Netwerk hoe het staat met de veiligheid van deze werknemers.Onderkant van de arbeidsmarktZe zijn goedkoop, flexibel, niet veeleisend en zijn bereid gevaarlijk en vies werk te doen. Arbeiders uit Polen die in fabrieken, havens en op bouwsteigers werken onder ongezonde en gevaarlijke arbeidsomstandigheden. Deze groep aan de onderkant van de arbeidsmarkt neemt snel toe.ToenameIn hun eigen land is te weinig werk of zijn de lonen te laag. En met de toetreding van Bulgarije en Roemenie tot de Europese Unie, is de verwachting dat het aantal Oost-Europeanen dat in Nederland en de rest van West-Europa komt werken nog verder zal toenemen.UitzendbureausUitzendbureaus springen hier op in door goedkope arbeidskrachten aan te bieden voor het gevaarlijke en onhygienische werk wat de meeste autochtone arbeiders niet willen doen. Netwerk onderzocht de veiligheid van het werk dat deze arbeiders verrichten en voert gesprekken met Poolse slachtoffers en nabestaanden van ongevallen op de werkvloer.Pjotr MikszikPjotr Mikszik komt in november 2005 om het leven bij sloopwerkzaamheden als hij door… het dak van een havenloods te pletter valt. Mikszik had geen ervaring met hoogwerk, maar werd door het uitzendbureau wel als ervaren kracht verhuurd. Het uitzendbureau zei dat ze iemand hadden die al 20 jaar in de hoogbouw zat vertelt zijn weduwe. Mikszik kon zich bij het werk niet aanlijnen en het sloopbedrijf had geen veiligheidsnetten of andere valbeveiliging aangebracht. Vanavond deel 1 van dit tweeluik.

Presentator: Tijs van den Brink 
Uitzending: http://cgi.omroep.nl/cgi-bin/streams?/tv/nos/netwerk/bb.20070109.asf
Meer op http://www.netwerk.tv

Dit weblog is een initiatief van Ronald Hoevers. Hij is beheerder van een aantal startpagina’s op het gebied van gezond en veilig werken. Op een regelmatige basis worden hier interessante, boeiende, leuke of nieuwe internetvondsten, arbosituaties of berichten beschreven.

In sectoren waar werkgevers, werknemers en overheid samen concrete afspraken maken over veilig en gezond werken, daalt het ziekteverzuim sneller dan in sectoren waar de partijen geen afspraken maken. Dat blijkt uit onderzoek dat bureau Astri heeft uitgevoerd in opdracht van het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid. Staatssecretaris Van Hoof heeft de uitkomsten gisteren aan de Tweede Kamer aangeboden.
In de onderzoeksperiode 1999 tot en met 2004 is het ziekteverzuim in de sectoren waar sociale partners en het ministerie afspraken hebben gemaakt, gedaald met 22 procent (van 7,1 naar 5,5). Op plaatsen waar de partijen geen afspraken hebben vastgelegd in zogenoemde convenanten was de afname 9 procent (van 5,5 naar 5,1 procent). Het absolute ziekteverzuim ligt in de convenantsectoren in alle jaren hoger dan in andere sectoren. Dat komt omdat vooral sectoren met een hoog ziekteverzuim meedoen met de convenanten.
In arboconvenanten staat zwart op wit wat sociale partners en overheid doen om de arbeidsomstandigheden te verbeteren en het ziekteverzuim en de instroom in de WAO terug te dringen. De WAO-instroom is in de sectoren waar afspraken zijn gemaakt bijna net zo snel gedaald als in de sectoren zonder convenanten. Dit komt waarschijnlijk omdat de sectoren pas in het voorlaatste onderzoeksjaar in de convenanten actief aan de slag zijn gegaan met het voorkomen van arbeidsongeschiktheid.

De resultaten van het onderzoek sluiten aan bij het kabinetsbeleid. Het kabinet wil werkgevers en werknemers meer verantwoordelijkheid geven op het terrein van de arbeidsomstandigheden. Onlangs heeft staatssecretaris Van Hoof zijn voorstel voor een nieuwe Arbowet naar de Tweede Kamer gestuurd. Deze wet geeft werkgevers en werknemers meer ruimte om samen het eigen arbobeleid in te vullen. Het kabinet verwacht dat het beleid daardoor grote steun krijgt op de werkvloer en dat hierdoor veiliger en gezonder zal worden gewerkt.

Sectoren waar convenanten zijn afgesloten lopen voorop met de uitvoering van de nieuwe regelgeving. In een aantal gevallen zijn de sociale partners al aan de slag gegaan met het maken van zogenoemde arbocatalogi. In deze catalogi kunnen werkgevers in de toekomst opzoeken op welke manieren en met welke middelen ze de veiligheid en de gezondheid van hun werknemers kunnen waarborgen.

Sociale partners en overheid zijn zeven jaar geleden begonnen met het project Arboconvenanten Nieuwe Stijl. Sinds het begin zijn er 69 convenanten afgesloten, onder andere in de bouw, horeca, academische ziekenhuizen, politie, thuiszorg en de rijksoverheid. Meer dan de helft van de Nederlandse beroepsbevolking valt onder de afspraken van een arboconvenant.

Er is geen enkele aanwijzing dat UMTS-velden gezondheidsklachten (zoals hoofdpijn, vermoeidheid of duizeligheid), een slechter geheugen of verminderde reactiesnelheid veroorzaken. Dat constateren onafhankelijke onderzoekers van de Zwitserse Stichting voor onderzoek naar Mobiele Communicatie in het Zwitsers ‘replicatieonderzoek naar effecten van UMTS op welbevinden en cognitie’.

Staatssecretaris Van Geel (VROM) heeft de resultaten van dit zogeheten Cofam-II onderzoek, mede namens minister Brinkhorst (Economische Zaken) en staatssecretaris Van Hoof (Sociale Zaken), dinsdag naar de Tweede Kamer gestuurd.
De resultaten van dit Cofam-II onderzoek, geleid door dr. Peter Achermann van de Universiteit van Zürich, zijn eenduidig en helder. Er is geen enkel verband tussen gezondheidsklachten en blootstelling aan UMTS-signalen. De resultaten zijn in lijn met wat de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) stelt; basisstations en draadloze technologieën hebben geen korte of lange termijneffecten op de gezondheid. Staatssecretaris van Geel is blij met de duidelijkheid: "Ik begrijp dat mensen zich zorgen maken, maar er is geen effect, ook niet een beetje".

Het Cofam-II onderzoek volgt op het verkennend onderzoek van TNO uit 2003 (Cofam-I), en de aanbevelingen van de Gezondheidsraad. Uit het TNO-onderzoek bleek dat UMTS-straling statistisch gezien mogelijk een effect zou hebben op het welbevinden. Volgens de Gezondheidsraad viel er echter niet uit af te leiden dat er een oorzakelijk verband was tussen gezondheidsklachten en blootstelling aan UMTS-velden. Bovendien was er twijfel over de opzet van het TNO-onderzoek. Desondanks leidde dit tot veel maatschappelijke onrust. Verschillende gemeenten waren er huiverig voor nieuwe UMTS-antennes te plaatsen. Dit was voor Van Geel mede aanleiding om nieuw, uitgebreid en onafhankelijk onderzoek te vragen. Met de resultaten van dit onderzoek gaat de bewindsman ervan uit dat er voor gemeenten geen belemmeringen zijn nieuwe antennes te plaatsen.

De Rijksoverheid gaat onder coördinatie van VROM een breed onderzoeksprogramma opzetten rond elektromagnetische velden en gezondheid. Niet omdat er reden is voor zorg, maar om een brede expertise te ontwikkelen en een vinger aan de pols te houden bij nieuwe ontwikkelingen. Verder komt er een wetenschappelijk kennisplatform waar burgers, overheden en het bedrijfsleven zich tot kunnen wenden voor vragen.

Het OR Trendonderzoek van tijdschrift OR Rendement en trainings-en organisatieadviesbureau Schouten & Nelissen wijst uit dat OR-en hun bevoegdheden niet altijd gebruiken.  Ruim 15% heeft het afgelopen jaar niet met de directie over arbeidsomstandigheden gesproken, en dat terwijl de arbowetgeving in juli veranderde. Er moest een preventiemedewerker worden aangesteld en de arbodienstverlening kan meer intern worden ingevuld. De komst van de preventiemedewerker was bij 39% van de OR-en geen onderwerp van gesprek en bij 27% stond afgelopen jaar de nieuwe arbodienstverlening niet op de agenda. Bijna de helft van de OR-en sprak ook niet over reïntegratie van zieke werknemers.

Onderzoeker Wanne van den Bijllaardt van Schouten & Nelissen over deze resultaten: "De ondernemingsraad speelt een belangrijke rol bij het signaleren van arborisico’s en bij een succesvolle aanpak ervan, maar men laat als OR deze arbo-kansen liggen. Arbo is misschien niet het meest sexy onderwerp waar de OR mee te maken krijgt, maar het is wel een belangrijk middel om het werk veiliger te maken. Nog steeds lopen werknemers risico’s op de werkvloer. De OR zit regelmatig met de werkgever aan tafel en kan aan de bel te trekken als er onveilige situaties zijn." Als de OR de arbo-onderwerpen wel met de werkgever bespreekt, dan geeft bijna driekwart van de respondenten aan tevreden te zijn met de resultaten uit het overleg.

Mede-onderzoeker Hans Hautvast, directeur van Schouten & Nelissen Medezeggenschap, vult aan: "Dit zijn opvallende cijfers, omdat de OR op basis van de Wet op de ondernemingsraden (WOR) instemmingsrecht heeft op arbeidsomstandigheden en re-integratiebeleid. In de Arbowet staat zelfs dat de OR overeenstemmingsrecht heeft – een vetorecht dus – als in het bedrijf de arbodienstverlening op maat wordt ingevuld. "

Uit het onderzoek van Schouten & Nelissen en het tijdschrift OR Rendement blijkt verder dat de werkgever wél openstaat voor deze onderwerpen: bijna alle respondenten van het onderzoek gaven aan dat geen enkel onderwerp voor de werkgever onbespreekbaar is.  Er is in het onderzoek niet gevraagd naar de redenen waarom de preventiemedewerker, de arbodienstverlening en re-integratie door veel OR-en niet besproken zijn.

Ik heb er al eens eerder over gehad: geweld/agressie tegen mensen die zorg verlenen/ helpen: agressie tegen ziekenhuis personeel en ambulance personeel. Gisteren is er een rapport geopenbaard over de agressie tegen brandweerpersoneel.
Van de agressie tegen hulpverleners begrijp ik nou helemaal niks…

Geweld tegen brandweer neemt toe (Bron Min. BZK)

Het geweld tegen de brandweer neemt toe. Een kwart van de brandweerlieden vindt zelfs dat het geweld onbeheersbaar is geworden. De ernst en omvang van geweld tegen de brandweer maken een gerichte aanpak noodzakelijk. Dit blijkt uit een rapport van het ministerie van BZK over geweld en agressie tegen de brandweer. Het onderzoek is verricht onder een representatief aantal brandweermensen (711) werkzaam bij 26 brandweerkorpsen, waaronder de 4 grote steden. Er is een onderscheid gemaakt tussen repressief brandweerpersoneel, zowel vrijwilligers als beroeps, preventisten en meldkamerpersoneel.

Van de beroepskrachten is 18% in de afgelopen 12 maanden met fysiek geweld geconfronteerd. Dit is volgens de onderzoekers zowel in absolute als in normatieve zin een te hoog percentage. Bij vergelijking met de andere beroepsgroepen moet worden bedacht dat brandweerpersoneel relatief een kleiner deel van de werktijd daadwerkelijk contactmomenten heeft met het publiek en primair op hulpverlening is gericht.

Hier kunt u het rapport downloaden in PDF formaat.

Als (oud)voetballer verheug ik me ook weer op het WK in Duitsland. Naast het voetbal, waar het natuurlijk om draait, kijk ik ook met mijn arbo-invalshoek naar de dingen eromheen. Was er al eerder het bericht over een verzuim-polis van SEZ tegen “Oranjekoorts” van medewerkers, kom ik vandaag onderstaand bericht tegen:

Rechten werknemers buitenspel in de sportkledingindustrie

Nog steeds is deze branche niet erg actief op het gebied van arbeidsomstandigheden en de rechten van de werknemers. Terwijl een voetballer als Thierry Henry, Robben en van Nistelrooij zo’n 40.000 euro per week verdient met voetballen, verdient voetbalschoenmaker (waarop zij voetballen) slechts 40 eurocent per uur: geen juiste verdeling lijkt mij. Hopenlijk komt het bericht van Oxfam Novib ook onder de aandacht van die miljoenen voetballiefhebbers ….

BRON: OXFAM NOVIB
Rechten werknemers buitenspel in de sportkledingindustrie
De sportkledingbranche zal binnenkort haar waren presenteren op het Wereldkampioenschap voetbal in Duitsland. Oxfam Novib presenteert nu een rapport waaruit blijkt dat werknemers in deze industrie te maken krijgen met ontslag of intimidatie als ze een vakbond proberen op te richten. Werknemers die schoenen en kleding maken voor internationale sportmerken, zijn ontslagen of werden bedreigd toen ze wilden lobbyen voor een beter loon en betere werkomstandigheden door een vakbond op te richten. Dat staat in het rapport ‘Offside! Labour Rights and Sportswear Production in Asia’, dat Oxfam Novib vandaag presenteert. Het rapport stelt dat geen van de grote sportmerken genoeg doet om dit probleem op te lossen. De sportkledingindustrie is een belangrijke bron van banen in Azië. Het gros van de Aziatische werknemers in deze industrie bestaat uit vrouwen uit arme gemeenschappen, die veelal kinderen en families onderhouden.

“In 2004 heeft de Fair Play Alliance – met Oxfam Novib, de Schone Klerencampagne en de Internationale vakbonden – de industrie uitgedaagd de arbeidsomstandigheden te verbeteren, maar helaas is er weinig verbeterd. Het recht om vakbonden op te richten is cruciaal om grote veranderingen op de werkvloer te bereiken, maar veel sportmerken willen daar niet aan”, aldus Adrie Papma, directeur van de Handelscampagne van Oxfam Novib.

Oxfam Novib volgde 12 sportmerken een aantal jaar en kwam tot de conclusie dat FILA, een grote Amerikaanse tennissponsor, onder meer verzuimd had om ernstig misbruik bij zijn leverancier aan de kaak te stellen. Zo sloot plotseling en zonder waarschuwing vooraf een Indonesische FILA-sportschoenenfabrikant met een zeer slechte staat van dienst zijn deuren. Een jaar later had niemand van de 3500 ontslagen werknemers enige compensatie of ontslagpremie ontvangen. FILA weigert inzicht te geven in haar rol in de sluiting of verantwoordelijkheid te nemen voor de werknemers.

Papma: “Sportmerken als FILA blijven wegkomen met dit soort gedrag zolang werknemers niet vrij kunnen onderhandelen over een beter loon en dito werkomstandigheden. Waar professionele voetballers zijn vertegenwoordigd door hun spelersverenigingen moeten werknemers in de sportkledingindustrie ook het recht hebben zich te verenigen in vakbonden.”

Schoenen Arjen Robben kosten $350, werknemers krijgen 39 eurocent Oxfam Novib is van mening dat Reebok het meest heeft gedaan om de rechten van werknemers in de sportkledingindustrie te steunen. Andere grote merken als Nike, Adidas, Puma en Asics voerden enige verbeteringen door. Toch blijft de stand van zaken in de bedrijfstak als geheel vrij mager. Zo ontsloeg recentelijk de Indonesische Panarub-fabriek, een leverancier van Adidas, 33 werknemers die lid waren van een vakbond, toen ze deelnamen aan een legale staking om te vragen om loonsverhoging ter compensatie van de stijging van de kosten voor hun levensonderhoud. Werknemers van de fabriek verdienen gemiddeld 39 eurocent per uur. Zij produceren de Adidas +F50.6 Tunit-schoenen waar onder meer Arjen Robben reclame voor maakt in de aanloop naar het Wereldkampioenschap. Schoenen die gemiddeld $350 kosten. In deze fabriek worden ook de Predator Pulse-schoenen gemaakt, waar David Beckham, Zinedine Zidane en Kaka reclame voor maken. Adidas weigert nog steeds om de werknemers te helpen hun baan terug te krijgen.

“Het ontslag van de werknemers zou een verontrustend signaal naar de sportmerken moeten zijn; het is tenslotte niet acceptabel om werknemers te discrimineren die lid zijn van een vakbond. In het verleden heeft Adidas moed getoond om dit soort praktijken aan de kaak te stellen. Dat zou het bedrijf nu ook moeten doen door de werknemers te helpen hun baan weer terug te krijgen. Zowel consumenten als werknemers mogen verwachten dat wereldwijde merken de werknemers die hun producten maken niet uitbuiten”, aldus Papma

De rechtbank in Breda heeft woensdag een jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf en hoge geldboetes opgelegd aan bouwers van de steiger in de Amercentrale in Geertruidenberg. Bij het instorten van die 77 meter hoge steiger in september 2003 kwamen vijf mensen om het leven.

De zwaarste straf is voor het 34- jarige hoofd van de ontwerpafdeling van de Belgische steigerbouwer Albuko. De rechtbank veroordeelde hem tot een jaar onvoorwaardelijke celstraf omdat hij onvolledige bouwtekeningen heeft gemaakt, geen stabiliteitsberekeningen heeft uitgevoerd en zelfs niet in actie kwam toen hij met eigen ogen zag dat de steigerpijpen gevaarlijk doorbogen.

De ontwerper, die zijn tekeningen destijds op weinig meer dan een kladblaadje maakte, is niet voor de rechtbank verschenen om het ongeval toe te lichten. Dat wordt hem door de rechter extra aangerekend.

Zijn werkgever Albuko NV uit het Vlaamse Wijnegem krijgt een geldboete van ruim 450 duizend euro. Al tijdens de bouw van de steiger zijn volgens de rechtbank gebreken ontstaan en is afgeweken van de tekening. Bovendien vreest de rechtbank dat Albuko weinig van het ongeval heeft geleerd. Het bedrijf heeft geen inzicht gegeven in de gang van zaken ten tijde van het ongeval en evenmin in wat later is veranderd.

Ook de Rotterdamse steigerbouwer Hertel BV, een zusterbedrijf van Albuko dat de bouw had aangenomen, is bestraft. Voor ‘hoogst onvoorzichtig, nalatig en ondeskundig handelen’ kreeg dit bedrijf een geldboete van 300 duizend euro. Het Openbaar Ministerie had anderhalve ton méér geëist, maar Hertel heeft haar interne procedures wel gewijzigd en speelde volgens de rechtbank een kleinere rol in het fatale ongeluk.

Een derde schuldige is hoofdaannemer CMI Energy Services uit Bergen op Zoom. Dit bedrijf had als professioneel gebruiker van steigers het ontwerp op volledigheid moeten controleren en de steiger bij oplevering beter moeten inspecteren, vindt de rechtbank. De door het OM geëiste boete werd meer dan verdubbeld tot 100 duizend euro.

Ik kwam onderstaand succesverhaal tegen van een bedrijf dat drastische maatregelen trof om (vrouwelijke) medewerkers niet kwijt te raken na een zwangerschap en betrokken te houden bij het werk. Ze mochten na hun zwangerschap hun babies mee naar het werk nemen en wat bleek HET WERKT als een tierelier. De medewerkers bleven in dienst en inmiddels komen er dagelijks 33 babies mee naar het werk en is het bedrijf erg gegroeid en succesvol geworden! Is dit geen goed initiatief voor Nederlands werkgevers om op grotere schaal toe te passen?

Bringing baby to work: Disrupting or not
Allowing employees to bring newborns to the office may sound crazy, but it helped my business thrive.
by Gay Gaddis, FSB Magazine, May 16, 2006: 6:42 AM EDT
(FORTUNE Small Business) – When four of my top employees told me in one six-week period that they were pregnant, I realized that their good news could spell disaster for my advertising agency, T3.
We had fewer than 25 employees at the time, and the soon-to-be moms were our head of publicity, a media buyer, the manager of print production, and a senior account executive. Each had client and supplier relationships that were vital to our business. Plus, conducting four executive searches at the same time would be costly.
So I decided to try something radical. A few months before they left for maternity leave, I invited the women to bring their babies to work when they returned. From my own experience as a mother of three, I know what a horrible feeling it is to leave your very small baby in the hands of someone else.
Keeping the children safe
While juggling work, you’re also distracted by concerns for your child: Is she safe? Who is watching her? I also knew that several of these women didn’t need the paycheck; faced with leaving a child, they would probably quit. Infants sleep for much of the day, and our office space at the time, a historic home in Austin, had a large office we could equip with cribs and baby swings.
My lawyer hated the idea. He worried that we would get sued if a child got hurt at the office. And the women–all first-time moms–had a hard time imagining how they would manage breast-feeding and changing diapers while doing their jobs. But they agreed to give it a try, and it worked out even better than I expected.
The moms were so thrilled to be close to their babies that none ever dropped the ball when it came to work. When one had to run to a meeting, another babysat. We made sure employees who couldn’t stand the sound of crying babies didn’t sit near the “romper room.”
As we grew to become the $60-million-a-year company that we are today–we now have 150 employees who fill six historic homes in Austin and an office in New York City–additional moms and even dads brought their babies to work.
We’ve set up formal policies about it. Parents can care for babies up to only 9 months old in the office. After the youngsters become more mobile, we arrange for them to be put on a priority list at a neighborhood day-care center.
Dogs and goats, too
The only unexpected hitch came when an employee told me the program wasn’t fair. She never planned to have children, but her elderly dog was like a child to her. I decided to let her bring him in. Of course, once you let one dog in, it’s “Who let the dogs out?”
In addition to more dogs, we also had a goat that someone’s child was raising in 4-H. A flea outbreak soon followed, and with the office getting a bit chaotic, I made some rules. No more goats. Dogs have to be on flea and tick protection, and owners need to clean up after them both inside and outside.
So far, 33 babies and a small army of dogs have “grown up” at our company. I can’t measure in hard numbers the impact of the goodwill that our family-friendly policies have had on productivity, but our local newspaper routinely names T3 as one of the best places to work in Austin.
And our clients–which include Dell (Research), J.C. Penney (Research), Marriott (Research), MSN (Research), and Nortel Networks (Research)–seem to love our unconventional atmosphere and commitment to family. Today the company I founded in 1989 is the largest privately held, woman-owned advertising agency in the country. I’m convinced we would never have reached this size if I hadn’t found a creative way to keep our best employees–and their kids–happy.

Als de plannen van Van Hoof goedkeuring van de Tweede Kamer krijgen wordt asbestsanering in flink aantal gevallen goedkoper. Gewone aannemers mogen, als volgens een risico-rapport het risico klein is, ook asbest verwijderen.

Heeft u als werknemer van een aannemer daar zin in?
En wat als het risico-rapport toch niet zo volledig of juist blijkt te zijn?
Moeten we ons in 2036 (over 30 jaar) opmaken weer allerlei claims van asbestslachtoffers of hun nabestaanden?
We gaan eindelijk geringe risico’s realistisch benaderen?

———————————

Bron: ZIBB
Asbest verwijderen wordt mogelijk goedkoper
Wanneer de gezondheidsrisico’s bij het opruimen van asbest lager zijn, kan voortaan met minder veiligheidsmaatregelen worden volstaan.
Dat is het gevolg van het invoeren een Europese richtlijn voor de bescherming van werknemers tegen de gevaren van asbest. Staatssecretaris van Hoof van SZW heeft het Arbobesluit daarop aangepast.
Onder het nieuwe Arbobesluit komen er drie risicocategorieën voor asbestverwijdering met bijbehorende veiligheidsmaatregelen. Een gecertificeerd bedrijf dat is gespecialiseerd in het inventariseren van asbest stelt vast in welke risicocategorie een klus valt.
Bij laag risico hoeft de asbestverwijdering niet meer te worden uitgevoerd door een gecertificeerd bedrijf, maar mag ook een gewone aannemer de klus doen en vervalt de verplichting het werk uit te voeren in een hermetisch afgesloten ruimte met aparte luchtdrukregulatie. Bij werkzaamheden in de gevaarlijkste categorie worden de beschermende maatregelen juist iets aangescherpt.